Je vindt niet zo snel iemand leuk
Maar als je dan eindelijk een man echt leuk vindt, trekt hij zich terug met iets vaags als: Ik kan je niet geven wat je wilt. Of, je vindt weer een man leuk die net (nog) niet voor je kan kiezen. En dan eindig je soms maanden lang als tussenstation.

Je dacht dat mannen bindingsangst hadden.. 
Maar toch eindigen veel van je dates daarna wel met een relatie, met iemand anders.

Je hebt het gevoel dat geen man meer diepgang heeft dan jij
Dat is niet zo, maar je kiest mannen die jou een beetje teveel aanbidden en minder emotioneel intelligent zijn.. Of je kiest uiteindelijk dan toch maar een man bij wie je weinig spark voelt. Het lijkt alsof de mannen die wel willen blijven, een beetje onderdanig naar je worden. Je denkt daarom dat de combinatie mannelijk en sterk, maar ook teder en toegewijd niet bestaat (of niet voor jou). 

Op de eerste dates is alles vaak nog wel leuk en kun je jezelf zijn.
Maar als je gevoelens krijgt voor hem, wacht je ineens op zijn appjes, ga je nadenken over iedere stap, begin je hem te analyseren. Je hoofd gaat op standje kritiek en je denkt dingen als: Waarom appt hij wel de hele tijd, maar vraagt hij me niet op date? 

Je ziet niet echt goede mannen meer (hooguit bezette): 
Als een vrijgezelle echt goede man je te ongemakkelijk maakt, filtert je intuitie ze er uit voor je. Want, je wilt controle voelen en bij een goede man zou je dat niet meer voelen. 

Je hebt een leuk leven, maar merkt dat je toch vaak zoekende/scannende bent naar een man
Veel swipen op apps, je exen afgaan met ‘is dit hem dan toch niet’, en je haalt elke nieuwe man die je ontmoet meteen door de filter van toekomstpotentie.