Monogamie is niet makkelijk - Leef de liefde

Monogamie is niet makkelijk

Monogamie is meestal niet makkelijk. En ik geloof ook niet dat het zo bedoeld is. Alle songs die worden geschreven over bindingsangst bewijzen genoeg. Hoeveel songs hebben wel niet iets met ‘afraid of love’ ‘heartbreak’ of ‘addicted to love’ in de titel of songtekst.

Als we nou eens stoppen met zeggen dat monogamie makkelijk hoort te zijn, wordt het denk ik al meteen al een stuk makkelijker.

En weet je, het moet natuurlijk ook niet te makkelijk zijn.. anders vinden we het toch weer saai, of niet?

Liefde saai vinden is trouwens wel een groot signaal dat je je angst laat spreken. Dat patroon dat je iemand die echt voor je wil vechten ‘te lief’ vindt. En vooral blijft plakken in de strijd om iemand die toch niet (meer) gaat committen. Een cirkeltje van veiligheid, waar je nooit je echte angst hoeft aan te kijken. Guilty as charged, dat was ook jaren mijn patroon.

Welke me ook bij blijft is die zin ‘Who knows how to love you, without being told’ van Natasha B. Dat was toen mijn droom.

Het zou de utopie zijn niet? Iemand die gedachten kan lezen vanaf moment 1. Maar.. als je dat in 1 x zou vinden, wat leer je dan nog? Wie daagt je dan uit tot openstellen?

Gelukkig is dat vrijwel onmogelijk. Waar twee belevingswerelden zijn, zijn ook twee interpretaties.

Zolang je jouwe niet uitlegt, is het ècht moeilijk voor de ander om jouwe te snappen. Ik kan je wel vertellen waarom ik de verwachting had dat het bestond..

Ik dacht dat ik hem wél altijd begreep. Het punt was; ik begreep hem niet omdat ik hem begreep, snap je? Ik begreep vooral precies wat ik moest doen om zijn afwijzing te vermijden. Ik wist verder eigenlijk helemaal niets van zijn belevingswereld, omdat ik te bang was om te vragen. Dat was mijn overlevings-systeem.

Inmiddels is de utopie wel werkelijkheid. Mijn geliefde weet hoe hij mij kan liefhebben, zonder dat ik iets hoef te zeggen. Maar die droom kostte wel een periode van dwangmatig openstellen en precies gevoelens en emoties leren verwoorden. (& Still going). Voor de meeste dromen moet je eerst werken.

En nu ben ik blij dat ik nog steeds lang niet alles begrijp. Want al denkt ons luie brein dat we die utopie meteen willen, hebben we juist ook behoefte aan een stuk spanning en mysterie. Dat daagt ons uit tot groei.

Monogamie hoeft niet makkelijk te zijn. We zoeken spanning. En als de spanning weg is, zoeken we opnieuw spanning. Dus laat het maar beter niet te makkelijk zijn, uiteindelijk geniet je er dan des te meer van!

En als je je dan toch even verveelt.. Kun je altijd nog uit een vliegtuig gaan springen natuurlijk 😉

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Cookies

Koekjes! Normaal hou ik er van, helaas zijn dit digitale ;-) Je weet het inmiddels wel denk ik, maar ook onze website maakt er gebruik van. Als je deze website optimaal wilt gebruiken, kun je ze hier accepteren. Niet schadelijk, wel even handig om te weten!

Privacybeleid | Sluiten
Instellingen