Hoe ik de sleutel tot 'mijn gevoel' ontdekte - Leef de liefde

Al die mensen die het altijd maar hadden over voelen.. Ik voel het in mijn buik, ik voel pijn in mijn hart, ik voel me geaard. Waar hebben ze het over, dacht ik altijd. Ik praatte natuurlijk wel een beetje mee, want Ier moest er altijd bij horen. Die durfde zich niet uit te spreken als ze anders dacht. Maar het snappen, no way. Ik snapte alleen voelen op je huid, of buikpijn of hoofdpijn ofzo. Maar dan wel echt met een fysieke oorzaak. Dat energetische voelen, daar snapte ik echt totaal niks van. Negatieve gevoelens kende ik wel hoor. Maar die positieve, die ervaarde ik gewoon niet.

Ik had allerlei trucjes geleerd, methodes geleerd, boeken gelezen.. Maar ik miste nog een belangrijk stuk, wat geen van die boeken, docenten en coaches me tot dan toe had verteld. En met al mijn overtuigingen dat je overal altijd hard voor moet werken.. Ging ik altijd keihard werken om iets voor elkaar te krijgen. En dat is kennelijk exact wat je vooral niet moet doen hier. Misschien moet het moment je ook gewoon overkomen.. Maar dan vertel ik je in ieder geval hoe het míj zomaar een keer overkwam.

Er kwam bij mij een moment dat ik ineens weer geaard was, ineens gewoon letterlijk (zo voelde het) in mijn lijf schoot voor de eerste keer. En ineens weer voelde wat nu echt voelen was. De eerste keer dat ik het weer écht begreep. En ook weer écht die warmte en tinteling van liefde kon voelen. Dat mijn lijf me weer toegang gaf tot die poorten, om het zo maar wat zweverig te beschrijven. Maar zo voelde het wel. Het was fantastisch en een beetje eng tegelijk.

Ik stond in de tuin, mijn vriend was weg. Ik had op hem gewacht, omdat we samen zouden zijn die avond. Toen kreeg ik dat welbekende appje met ‘het wordt wat later’. Mijn vriend is ronduit te vertrouwen en ik wist ook dat er niets aan de hand was. Maar toch schoten allerlei gedachten door mijn hoofd. Nu moest ik de avond alleen doorbrengen.

Ik werd boos, gefrustreerd, bang. Van alles tegelijk. En dit was voor het eerst dat ik ook besloot: Oke Ier, je gaat nu niet allerlei mensen bellen om iets te doen. Je gaat geen film kijken als afleiding. Je gaat niet allemaal bevestiging zoeken bij mensen om je heen, op Whatsapp of Facebook of wat dan ook. Je gaat dit maar gewoon eens ervaren en onderzoeken. Je wilt voelen, DOE het dan ook eens. En dat was kennelijk de key, kwam ik een paar uur later achter.

Ik begon met onderzoeken. Welk gevoel zit hier nu achter, waardoor komt het dat ik al deze frustratie voel? Ik dacht aan exen die me hadden belazerd, maar ik wist dat het dieper zat. Want ik wist al lang dat mijn vriend dat niet deed. Waar was ik nu echt bang voor? Ik ging even op de grond zitten, en liet het gewoon allemaal even gaan.

En daar kwam hij. Ik zag het in woorden, in mijn hoofd. Maar eigenlijk was het gevoel er al wel. Eenzaamheid. Het lege, niet te omschrijven, vreselijk donkere gevoel van eenzaamheid. De afwijzing en het eenzaam moeten zijn.

Dat was het gevoel wat mijn onderbewuste zo keihard wilde ontwijken. Waardoor ik allerlei impulsen kreeg van het zoeken naar afleiding. En mijn onderbewuste stond zo keihard ingeprogrammeerd om dat gevoel van afwijzing of eenzaamheid te ontwijken, dat het frustratie en boosheid opleverde. Uitbarstingen van woede in mijn hoofd. Terwijl mijn vriend alleen maar onschuldig iets later kwam.

Ik wilde niet zijn met eenzaamheid. Omdat mijn onderbewuste dacht dat ik dan dood ging. Dus wat moest ik nu doen? Weten deed ik het niet. Maar ik besloot gewoon eens gek te doen. Ik besloot dat ik mijn onderbewuste het vertrouwen zou geven dat ik niet dood zou gaan als ik gewoon de eenzaamheid durf te voelen. En dat bleek een schot in de roos.

Geloof me, als je het nu leest denk je misschien allerlei ‘Ja, maars…’ (ik wil me niet eenzaam voelen, het voelt zo naar.. ja duh!.. dát is je onderbewuste speaking!); dit gebeurde bij mij net zo hard. Maar je bewuste heeft de kracht om je onderbewuste in één keer uit te vegen. Mits je aan jezelf kunt bewijzen dat je onderbewuste geen gelijk heeft. Je kunt 1000 affirmaties doen en zeggen dat je iets accepteert, maar het is net als met echt vertrouwen. Je moet eerst actie ondernemen om (jezelf) iets te bewijzen.

En dat kan alleen door met het eenzame gevoel te zijn. Het daadwerkelijk te accepteren, te omarmen en te zeggen: ‘Kom maar op! Ik ga toch niet dood.’ En dan de rest gewoon maar te ervaren.

Dat is het aller belangrijkste wat écht nodig is om weer te gaan voelen. Jezelf bewijzen dat je niet sterft als je voelt. En dat heeft nooit iemand me geleerd. Het was de ervaring die mij de mogelijkheid gaf. En zo zul jij ook ontzettend veel mogelijkheden toegeworpen krijgen, om je onderbewuste te bewijzen dat je niet sterft. De vraag is alleen maar: ‘Ga je het aan?’

Ik ga je niet overtuigen of dwingen om het aan te gaan. Ik ga je alleen maar vertellen dat het (achteraf) veel minder eng is, dan je jezelf nu aan het vertellen bent ♥

 

 

1 gedachte op “Hoe ik de sleutel tot ‘mijn gevoel’ ontdekte”

  1. Absolutely fantastic article Iris. I experienced this exact thing you are talking about several months ago. After years of dating to distract from feeling lonely, with many heartaches and heartbreaks along the way, I looked at myself in the mirror one night and said, “Alright. We’re going to get comfortable with just us. We’re going to learn to love being in our own presence.”

    I started doing things had always wanted to do as a kid but never did for fear of judgment.

    I started checking in and seeing what I really enjoyed and what filled me up. I also kept track of what tired me out.

    Funny, I did so many things and change so quickly over several months,I have been asking the question, “Which one of the things that I did made me start finally noticing these somatic Sensations? I love this, but how did that happen? Can other people have the same experience?”

    Such great synchronicity. So grateful I found on this blog. Thank you for sharing your experience.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Cookies

Koekjes! Normaal hou ik er van, helaas zijn dit digitale ;-) Je weet het inmiddels wel denk ik, maar ook onze website maakt er gebruik van. Als je deze website optimaal wilt gebruiken, kun je ze hier accepteren. Niet schadelijk, wel even handig om te weten!

Privacybeleid | Sluiten
Instellingen